« Önceki |
"İnsan gürültü yapmadan alkışlayamaz, hatta kendini bile."
"Pek cok safak vardi Henüz isildamamis olan"
"Benİ ÖldÜrmeyen Şey, Benİ Daha GÜÇlÜ Eder..."
Nİetzsche
Gidiyorum sevgili,
Bir tren rayının iç yakan sesiyle gidiyorum.
Belkilerin büyüttüğü sahipsiz bir ömürden,
Sensiz düşüyorum.
Ardımda bir sürü sen bırakıp gidiyorum.
Kaç hayat eskiyor bu tende,
Kaç gece istasyonlar ağlıyor ardımdan.
Ben sessizce düşlerinden geçiyorum.
Seni bana hasret çekiyorum.
Gittikçe çoğalıyor hüzünler,
Ellerimde yaşlanmış aşk tortuları.
Zulaya yatmış gözlerim seni arıyor,
Sen kaybolurken kendi ülkende, ben gidiyorum.
Tütün kokulu bir sabaha geçit veriyor gece,
Ayaklarım götürüyor , içimin yollarına
Adımlarım sana takılıyor, gözlerim çoktan firari,
Bir düşüşle düşüyorum hücreme,
Yollar uzuyor gittikçe…
Karanlığa gömülüyor içim,en kuytumdan tutup beni,
Savuruyorsun kırık aşk masallarına.
Tam da yola çıkmışken anılara çarpıyorum.
Bir enkaz duruyor karşımda,
Damla damla dökülüyor her şey.
Buğulu bir sabahın ilk ışıklarında ben,
Kendime kaçak gidiyorum.
Her adımda bir anıyı daha kanatıyorum.
Sen öyküsüz kalıyorsun, tamamlanmamış…
Ben bütün yarımlarımı alıp gidiyorum.
Bavulumda diğer yarısı yok hayatımın.
Eksik bir metinle sil baştan;
Ayazdaki tüm sözleri yeniden yazıyorum.
Kazıyorum aklımın en ücrasından seni,
Eziliyor içim tek bir sesine…
Bu yol gitmedikçe daha da uzuyor.
Buz kesmiş bir sabaha düşlerimi gömüyorum.
Ve seni o istasyonda öldürüp gidiyorum.
Tüm sözler dağılıyor,tüm şiirler susuyor şimdi.
Konuşmak bu kadar zor oluyor işte…
Gözbebeğime kaçıyor hayalin,
Boğazıma duruyor yutkumdaki nefesin.
Şimdi ölüm bile sussa yalnızlığıma,
Kan gözlerimde senle,içinde senini kaybetmiş benle
Bir meçhule doğru gidiyorum.
Oysa gitmekle başlıyor, kendimi kaybım bilmiyorum…
ateşi ancak gözyaşları ıslatır
ama yine de gülmeyi dene/sen
aynalara yansımayan yüzümle
posta güvercinlerini salıverdim bu şehre
ben siyahın celladıyım, mavinin kaçkını
Züleyha´dan payıma kalan
beyaz gömleğimin yakasında kirdi aşk.
ağır hayallerle
bir arap atının sırtından yuvarlandım geceye
kapıma dayanır raydan çıkmış ölüm ilanları
duygu zindanlarında
intiharına şahit oldum bir kelebeğin
sadece iki mevsim yaşarmış insan
biri kış diğeri de aşk.
kısa ömrümün son demimde ilk arzum
baba olmaktı
fakat beklemeyi öğretemedim güneşe
uçurtma uçuran çocuğun sevincini
hala yaşayamadım
gülün dikenine değdi elim
griye aldandım
sırdaş oldum uzun beklemelere
hayallerim nasır tuttu
yeşiller kangren
en zifiri gecede bile kirpiklerimle demlediğim aşk.
vurgunun mürekkebi kurumaz hiçbir zaman
intizar soluklu vuslatlar nerede
sabırlarım zulme uğradı
hin ağrılara düştüm
ve beni şimdi “sigaya çeken Molla Kasım” değil
bakire bir fahişe!
aşkı hecelere bölsem elleri üşür mevsimlerin
ferman tanımayan aşkın hayal bekçisiyim
ne zaman kapasam gözlerimi
penceremde zamansız aşk!
|
Ben, böyle olmamalıydım
İsmini duyunca, boynum düşmeliydi omzuma.
İçime bir ateş düşmeliydi
Ayaklarımın feri kesilmeliydi.
Kendimden geçmeliydim sonra…
Adını sayıklamalıydım, adımı unuttuğumda
Ama bunu kimse duymamalıydı,
Seni, mahşere kadar saklamalıydım.
Ben böyle olmamalıydım
Nisan akşamlarını ıslatırken yağmur
Bahar, şarkılarını söylerken karanlığa
Çalan her kapıya `sensin` diye koşmalıydım.
Ayak sesleri gelmeliydi uzaktan
Ben hep sana yormalıydım.
Gece yıldızlarını serpince göre
Seni görmek için uyumalıydım.
Şarkılar kime söylenirse söylensin
Sana diye dinlemeliydim.
Türküler dolmalıydı odama,
Ben bir selvi boylu yârdan ayrıldım deyince bir ses
Selvi boylu yâr sen olmalıydın
Kömür gözlüm ateşine düşeli
Senin için söylenmiş söz olmalıydı.
Bir mey yokluğuna ağlamalıydı delice
Bir keman, incecik çığlık olmalıydı
Ama bunu kimse bilmemeliydi,
Seni mahşere kadar saklamalıydım.
Böyle olmamalıydım,
Kelimeler Taif’i taşıyınca kulaklarıma
Daha yüzüme çarpmadan Taif rüzgarı,
Taşların izi çıkmalıydı yüzümde.
Uhud anılırken, dişlerine sızı düşmeliydi.
Haremde bir ikindi vakti
Kem gözler çevrilince sana
Ve vefasız eller uzanınca yakana
İçim daralmalı, nefesim kesilmeliydi.
Sen ötelere hazırlanırken,
Öteler senin için süslenirken,
Son kez baktığın pencerede hayal edip seni,
Perdenin son kez kapanması gibi,
Kapanmalıydı gözlerim.
Sonra içime doğru gerilip,
Seni bize lutfedenin ismini haykırıp,
‘Allah(C.C.) ‘ deyip,
Düşmeliydim yere.
Ama bunu kimse bilmemeliydi.
Seni mahşere kadar saklamıydım.
Ve mahşer günü…
Uzaktan seni seyretsem.
Sana yakın olmak için can atsam.
Beni engelleseler,
‘Sen kim yakınlık kim? ‘ deseler.
Ben ağlamaktan konuşamasam.
Gözlerini çevirsen bana.
‘Benim cennetim bana bakan gözlerindir.’
Ve tebessüm etsen.
Ama bunu kimse görmese,
Seni ebede kadar saklasam.
Dursun Ali Erzincanlı
Öyle tutkuluydun ki hayata başlarken...
Şimdiyse küçücük bir çiçek teselli ediyor seni...
Aradaki o büyük boşluğun adı,
aşk olsa gerek...
